Op Ruwe Planken Neplog Wedstrijd 2007

Wat is dat heerlijk, die fantasie! Lekker schrijven over een ideale situatie. Ik denk dat ik dit maar ga uitbouwen. Een nieuw weblog start, met een fantasiepersonage. Die persoon kan ik dan alle dingen laten doen die ik niet kan, durf of zeg niet te willen. Lijkt me super. En mijn hoofdpersoon maakt dan allemaal spannende dingen mee.

Dat nieuwe weblog moet niet gelijk lopen met mijn oude. En als het fantasie is, moet ik dat dan laten merken? Zo van, beste lezers let op dit is niet echt! Dit is nep!  Een nep-log dus? Dat niet iemand dat eerder heeft bedacht. Waarschijnlijk wel. Zal zo even kijken op www.nep-log.nl

Wat zal ik mijn hoofdpersoon allemaal mee laten maken? Niet dezelfde dingen als Frans Verdonk in ieder geval. Want die kennen we nu wel zo’n beetje.

                                                                                       donderdag 30 oktober 2008

Vandaag is de dag!

Weken naar toe geleefd, wat een drukte en gedoe gehad met de verhuizing en alle rompslomp die erbij komt kijken. Een huis wat nieuw opgeleverd wordt zou toch kant en klaar moeten zijn? Geen aanrecht met open stopcontacten en slaapkamers zonder plinten. Maar ja, we waren allang blij dat het per 1 oktober opgeleverd werd. Maar twee maanden vertraging.

En nu, na een paar weken samenwonen de grote dag. Wie had dat vorig jaar om deze tijd gedacht, dat ik, Frans V., die stille willie van de meubelstoffeerzaak, nog eens in het huwelijksbootje zou stappen. Ik in ieder geval niet. (En als ik het voor het zeggen had, gebeurde het misschien wel nooit, maar ja je bent met z’n tweetjes, dus….)

Straks moet ik nog wat dingen doen. Vooral dingen die met mezelf te maken hebben. Gelukkig regelen Rina en Wim alle andere zaken, zoals de taart en noem het maar op. Dus ik moet alleen nog maar douchen, aankleden en zorgen dat ik er op deze dag puik uitzie. Bert komt me ophalen over een uur, mijn getuige als het ware. Of diegene die er voor zorgt dat ik inderdaad ga, en niet opeens in een onverhoedse beweging me in de kast onder de trap verstop.

Waarom Flor nou perse bij haar dochter wilde slapen? Ik snap er niet veel van. Wat een romantisch gedoe.Ik zou het fijner vinden als ze hier was, en gel in mijn haar kon doen straks. Want als ik nu in de spiegel kijk…….

Mijn pak is echt heel mooi. Die jongens van Maegpai hebben er echt iets bijzonders van gemaakt. Als ik er naar kijk, moet ik echt vreselijk lachen en geniet ik ook.

Ik kan nog wel een kopje koffie nemen voor ik ga douchen….

Heee, lekker dat ik deze week ook al vrij heb genomen. Nu wordt ik steeds relaxter in plaats van gespannen. De bus rijdt nu een keertje niet. Voor de mensen wel jammer, maar ik had het ver van tevoren aangekondigd en zo te zien was iedereen heel blij voor me. De bloemen en attenties die ik vorige week kreeg bedolven mij en mijn balie, en mijn aanrechtje en zelfs het kleine etalagetje aan de zijkant van de bus. En iedereen nam gewoon een extra stapeltje mee, want  "ja Frans, voor jou wel leuk hoor, twee weken huwelijksvakantie, maar wij zitten er maar mee". Toen ik uiteindelijk vrijdagmiddag uit het laatste dorp wegreed was mijn bussie (12 meter) honderden boekenkilo’s lichter.

Ik hou van mijn werk! Wat heerlijk om te zeggen! Het voelt als eigen baas, ik heb contact met mensen en ben omringt door boeken. En als ik op de vroege morgen het eerste dorp in rij, na een mooie rit door de polder, waar soms de mist nog laag over de weilanden hangt, voel ik me een gelukkig mens. En zeker sinds ik, met behulp van Bert, een fietsenrek achter de bus heb gemonteerd. Lunchpauze, fietsen, broodje, boekje………

Een leven uit een dorpsboek, ik zou zo de vader van Dik Trom kunnen zijn, maar dat ben ik gelukkig niet! Maar gelukkig ben ik wel dat durf ik hier wel hardop te schrijven! Nu maar gauw douchen, anders gaat hier iets niet goed.

He ouwe jongen, fijne dag toegewenst door ….. Frans.

beste ……. (oudheidskamer van Koog aan de Greppel bijvoorbeeld)

door middel van deze brief wil ik u laten weten dat mijn meubelstoffeerderij per 1 december ophoudt te bestaan. Na jarenlang mijn aandacht te hebben gegeven aan het restaureren en opknappen van meubelen kom ik op het punt dat ik iets anders ga doen. bij deze wil ik u bedanken voor de jarenlange goede samenwerking en wens ik u veel succes in de toekomst met uw stichting/ …./ ……

Vandaag de gehele dag besteedt aan het schrijven van dergelijke brieven. Ik sta er verbaasd van hoe groot mijn klantenbestand is geworden in al die jaren. Al bladerend door mijn ordners komen de mooie opdrachten die ik door de jaren heb gehad weer boven. Veel musea, oudheidskamers en blauw bloed. Mooie bankjes, canapee’s en stoeltjes heb ik onder handen genomen en in hun oud luister hersteld. Ik wordt er lyrisch van…

En nu is dat dan klaar, en daar wordt ik opgelucht van. Er hangt al een briefje op de deur dat ik nog tot 15 november alleen particulier klanten aannneem. Maar ik verwacht dat dit briefje niet bepaald aanmoedigend zal werken, dus het zal een rustige maand worden. Goed, want ik heb me opgegeven voor een sollicitatietraining bij het REC hier in de buurt. Iedere week, 8 keer, dus ik ga lekker aan de bak. Rina heeft hele andere ideeen hierover. Het komt, je moet het naar je toe schrijven. Nou let op, dat ga ik morgen doen!

O ja, trouwens, ik heb die twee modeontwerpers gemaild dat ze mijn stoffen mogen hebben die over zijn. Weet je wel, die maken hele mooie jasjes van meubelstoffen. Ben benieuwd of ik nog wat van ze hoor.

als een echte fan van de Dijk ken ik niks van Blof. (soory hoor ik heb geen zin om het streep.je te zoeken) toch zing ik al de hele dag "Alles is liefde". ik voel me wel bertept hoor al ik het doe wanneer iemand in de buurt is, maar dat kwam vandaag toch amper voor. Behalve Stef, die kwam langs. Hij voelde zich een beetje lullig. net een paar weken terug had hij me weer gestrikt voor een jaar lang adverteren in het buurtkrantje en nu gaat hij in mijn zaak en zijn de advertenties niet meer nodig. hij had nog moeten praten als brugman om de helft van het geld weer terug te krijgen van de penningmeester. wat een mierenneuker. maar ik vond het zo attent van Stef dat ik het geld maar meteen weer gedoneerd heb. en toen hebben we lekker om 4uur een bierjte genomen, ik verwachtte toch geen klanten meer…. je moet afbouwen he.

soms ken ik mezelf niet eens meer terug. hoe ik doe en hoe makkelijk ik vooral doe. komt het door de liefde?

De film was trouwens wel een giller. de gemiddelde leeftijd was 14 en daar zaten wij als twee verliefde vijftigers. achterin de zaal, en ik moet zeggen het was een, hoe noemt Flor dat ook weer/ een feelgood romkom. als man wil je daar eigenlijk niet dood gevonden worden, maar wat maakte mij dat uit. de uren erna waren ook heel goed en vol van liefde. ik kan mijn gevoelens niet uittypen. vreemd genoeg eindigen ze ook niet meer in gedichten. maar ik kan ze zeggen! en dat is echt top!

een leuk weekend tegemoet, en maandag ga ik aan het solliciteren. ik heb al wat ideetjes.

Opeens gaan dingen snel. De makelaar op bezoek gehad. Heeft een taxatie gedaan, ook voor het opgesplitste deel van mijn onroerende goed. Van alles gehoord over huurcontracten, en heb besloten om het pand voor een jaar aan Stef te verhuren, met eventueel recht van koop. Voor allebei goed. Wordt de zaak van zijn dochter niks, kunnen ze nog terug. En na een jaar weet ik vast wel wat ik wil qua werk en toekomst, en kan ik verkopen, of niet.  het enige wat ik nu moet doen is de oude opgang weer herstellen, zodat ik wel naar mijn eigen etage kan zonder met mijn vinger in de pannen te roeren. Dus een aannemer gebeld, kan zo gemaakt worden, want het is gewoon de omgekeerde bewerking die ik destijds heb laten doen.

Per 1 december is de afspraak. Wel snel, maar dan pikken ze de feestdagen nog mee. Spannend voor ze. En voor mij. Want wat zal ik nu? Welk werk past bij mij?

Zou ik het weer durven? Lesgeven? Ik ben destijds zo belazerd door mijn leerlingen, ouders en uiteindelijk ook mijn werkgever. Als ik er aan denk kan ik af en toe nog kwaad worden, ookal heeft de rechtbank mij in het gelijk gesteld! Kort en goed; ik had een leerling in 2 HAVO die blijkbaar aandacht nodig had en een heel lulverhaal over aanranding op had gehangen. Het zou gebeurd zijn tijdens een inhaalproefwerk. Er waren geen bewijzen, geen eerdere voorvallen en bovendien was ze bijzonder onaardig en onaantrekkelijk dus waarom zou ik met haar willen, maar de modderstroom die er toen over me heen is gekomen maakt me tot vandaag de dag nog razend, ik merk het nu weer als ik dit optyp.

Het onderwijs heb ik sindsdien vaarwel gezegd. Of dat verstandig is? Op dat moment wel. Maar nu? Als ik artikelen lees vind ik het nog wel interessant. En de taal… het mooiste vak wat er is om te geven Nederlands. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik de nieuwe spelling niet eens in mijn vingers heb. Het interesseerde me niet. Maar ik voel dat het komt.

Vandaag een hele tijd met Rina over mijn plannen gepraat. Aanvankelijk vond ze het "allemaal niet verstandig,  niet de huid verkopen voordat de beer is geschoten ‘. (ik maakte een typfout schreef niet het huis verkopen…:-) Toen ik haar met haar eigen theorien om haar oren sloeg werd ze steeds enthousiaster. Uiteindelijk zou ze ook in haar krant voor advertenties kijken. Leuk he?

Morgen ga ik naar de film met Flor. Alles is liefde, ik weet niet wat voor film het is maar het klinkt wel goed.

Wat ben ik op tijd thuis vandaag he! (zie vorige week)

Vandaag kreeg ik een hele leuke reactie van Wenz, zij had ook heel hard moeten lachten, net als ik, over mijn etalageshow. Leuk, zo’n reactie, ik moet ook eens op haar log kijken en reageren. Eigenlijk ben ik een ego-blogger, praat over mezelf en heb geen contacten.

Maar IRL wel, deze afkorting heb ik van Bas geleerd, het gaat steeds beter. Morgen heb ik een afspraak met de makelaar, en komt Stef langs. Hij heeft nog steeds geen plek gevonden om uit te breiden, ik wil misschien wel met hem in zee, maar moet het zakelijk houden, vandaar de makelaar.

Vandaag kwam Flor weer met de kinderen, en om 6 uur kwam ze eten, dat hadden we zo afgesproken. Niet uit maar thuis. Snel naar de groenteboer gerend voor kenkl 4 groentenstampot met toeters en bellen, want zelf koken kan ik wel, maar doe ik natuurlijk niet als ik zo weinig tijd heb. Ik wilde wel thuis blijven, maar dat mocht niet.

"Als we daar aan gaan beginnen wordt het nooit wat met ons, dan eindigen we iedere avond op de bank en daar ben ik al tien jaar vanaf!"zei ze. Wat een vrouw!

Dus ging ik maar naar de biljart. En nu weer thuis, het leven is mooi!

het zijn Carla en Frank van Putten.

"Ja, dat weet ik moeder, daar ben ik voor behandeld’

"Ik wil geen tompoes. Ik wil een naakte vriendin insmeren met slagroom. Maar ik heb helemaal geen vriendin".

Waarom moet ik bij de titel van vandaag meteen aan die typetjes van Kooten en de Bie denken, die moeder en die zoon die, als zijn moeder even weg was, alleen maar met een stijve mond fluisterde dat hij een lekker wijf wilde om mee in bed te liggen. Hoe heten ze ook alweer die twee? Straks even opzoeken.

Mijn verlangens:

1.Meer onder de mensen zijn met gemak, dus me in mijn element voelen met mensen om me heen.

2.Daarvoor moet ik ander werk zoeken, werk met mensen.

3.Dat betekent dat ik de zaak moet stoppen, en de werkplaats ook. Dus alleen wonen boven.

4. Meer fietsen, meer buiten zijn, wind om mijn hoofd, dus misschien wel een huis met een tuin

kopen.

5. Samen zijn! Als belangrijkste.

Dit zijn mijn verlangens. Nu ga ik eten bij mijn jongste zus. Tot ziens.

Ik ben verliefd! Dat is voor mij nu wel duidelijk. Voor mijn omgeving trouwens ook. Maar daar wil ik het op deze weblog niet zoveel over hebben. Voor mijn eventuele lezers is toch niet voor te stellen wat een wereldschokkendeverandering dit voor mij is, en anders, voor een vreemde is deze verliefdheid niet belangrijk.

Voor mij wel. Want ik voel weer leven. Blijdschap en vrolijkheid. En ook al beginnen we rustig, het is wederzijds.

Maar wat mij fascineert is wanneer een veranderingsproces begint. Wil ik alles veranderen omdat ik verliefd ben? Voldoet mijn vertrouwde leven niet meer, sinds de verliefdheid? Als een winterjas die je bij de eerste paar zonnestralen in maart niet meer aan wil? Of gebeurt er eerst iets anders, waardoor je geraakt wordt? Als de geschilde appel die door de ontbrekende buitenkant ook dieper door de pijl geraakt wordt?

Afgelopen week heb ik het boek  "Dit boek verandert je leven" gelezen, van A.M.Holmes. Het gaat over een man van mijn leeftijd. Op een dag krijgt hij een onverklaarbare pijnaanval, en sindsdien verandert zijn leven stapje voor stapje. Zonder vooropgezet plan leert hij allerlei mensen kennen en worden zijn contacten met mensen intenser. Het boek is trouwens ook heel grappig.

Nu heb ik gelukkig geen pijn, maar ik herkende veel. En als ik terugblader in dit electronische dagboek, is misschien de beginnende stap toch dit weblog geweest. Want op het moment dat ik mijn eerste bericht schreef kwam Flor ook in mijn leven. Maar ja, ze was niet gekomen als ik niet drie jaar eerder een gedicht in een kussen had gestopt. Kortom, ik weet het niet, maar fascinerend vind ik het wel.

Volgens mijn zus heb ik een bestelling bij het universum geplaatst? Ja geloof het zelf. Dat heb ik dan in mijn dromen gedaan.

Mijn weblog heb ik gestart omdat ik gedichten wilde maken en neerzetten op het net. Grappig he. Sindsdien heb ik een gedicht geschreven, en die wilde ik in een apart kopje plaatsen, dat lukte niet dus het staat er nog niet. En verder zullen gedichten me op dit moment worst wezen. Mijn gedichten dan.

Geen poezie maar verlangens. Die heb ik. Dus hier mijn besluit. Vanavond maak ik een lijst van wat ik nog wil. Ik schrijf het op. Dan hoop ik  (nee zorg ik) dat ze uitkomen en stop ik weer met dit weblog. Nu die lijst dus, ik heb al wel wat ideeen maar moet er goed over nadenken. dus…ik stop voor vandaag. Eerst even een biertje.